மௌனப்புதைகுழிக்குள் - கொக்கட்டிச்சோலை படுகொலை -மணலாறு விஜயன்

கொக்கட்டிச்சோலைப் படுகொலை

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

தமிழீழத்தில் மீன்பாடும் தேநாடு என வர்ணிக்கப்படும் மட்டுநகர் மண் தேநாடு மட்டுமல்ல. நெல்விளையும் பொற்பூமியும் கூட. அழகொளிரும் கிராமங்களை காண விரும்பும் மனிதர்கள் எங்கும் அலையத் தேவையில்லை. நேராக மட்டுநகர் மண்ணில் காலடி வைத்தால் போதும். திரும்பும் திசையெல்லாம் பொன்விளையும் நெல்வயல்கள். வயல்களின் நடுவே ஒரு பெரும்மேடு. அந்தமேட்டில் பத்துப் பன்னிரெண்டு தென்னை அவற்றின் நடுவே அழகோடு ஒரு வீடு. நாற்புறமும் நீரால் சூழப்பட்டு தீவு என்ற பெயர்பெற்ற கிராமங்கள் போல நாற்புறமும் வயலால் சூழப்பட்டதீவு மகிழடித்தீவு, அரசடித்தீவு, போரதீவு என வருகின்ற கிராமங்கள் வயல்வெளிகளைச் சார்ந்தது. பெருக்கெடுத்து வரும் அருவிகளின் அருகே பொண்டுகல் சேனை, இலுப்படிச்சேனை,மாவடிச்சேனை என வரும் கிராமங்கள். இவையெல்லாம் மட்டுநகர் மண் வழங்குன்றாமண் என்பதை பார்ப்பவர்களுக்கு எளிதில் புலப்படுத்திவிடும்.

சிறுககட்டிப் பெருகவாழும் வீடுகளில் பொற்குவியல் போல் செல்விருந்தோம்பி வருவிருந்து காத்திருக பண்பாடுமாறாத மனித உள்ளங்கள்,

 தமிழீழ சுதந்திரப்போருக்காய் பிள்ளைகளை அனுப்பி வைத்து வெற்றிக்காய்க் காத்திருக்கும் வீரமிகு தாய்க்குலம். இவை யெல்லாம் தமிழனின் இருப்பு இன்னும் அழிந்துவிடவில்லை என்பதை எடுத்துகாட்டும்.

மண்ணை நம்பி வாழ்ந்திருக்கும் இந்தமக்கள் தங்கள் மண்ணை சிங்கள ஆக்கிரமிப்பில் பறிகொடுத்து விட விரும்பவில்லை. மண்ணை மாத்திரமில்லாது தங்கள் வாழ்வின் அடித்தளமாய் விளங்கும் பண்பாட்டையும் இழந்து விடத்தயாரில்லை.ஆனால் இவ்விரண்டையும் அழித்து ஆக்கிரமித்துவிட சிங்கள பேரினவாதம் கங்கணம் கட்டிநின்றது.வகைதொகையின்றி கொடூரமாக இவர்களை கொலை செய்வதன் மூலம் அச்ச உணர்வினை ஏற்படுத்தி இம்மண்ணையும் பறித்து, பண்பாட்டையும் பறித்து விட முடிவு செய்தது. சிங்கள பேரினவாதத்தின் இந்த முடிவின் விளைவுதான் கொக்கட்டிச்சோலைப் படுகொலை, சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை, வந்தாறுமூலைப் படுகொலை, புல்லுமலைப் படுகொலை, உடும்பன்குளப் படுகொலை. தோணிதாண்டான்மடுப் படுகொலை என நீண்டுசெல்லும் தமிழ்ப் படுகொலைகள்.

சர்வதேச உலகமும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்களும்,கண்மூடி காணாதது போலிருந்துவிட்டன. இப்படுகொலைகளை மரணத்துக்கஞ்சி படித்த மேதைகள் என்று தமக்குப் பட்டம் வாங்கிக்கொண்ட எங்கள் மக்களும் எழுதி வைக்கத் தவறிவிட்டார்கள். ஒரு பெரும் இன அழிப்பின் துயரத்திலிருந்து மீண்டு விட எழுந்ததுதான் எங்கள் விடுதலைப்போர். ஆண்டுகள் பல மறைந்தாலும் படுகொலையிலிருந்து தப்பித்துக் கொண்ட ஒருசில மக்களின் மனங்களிலிருந்து அந்தக் கொடூர நினைவுகளை அகற்றி விட முடியாது. அவர்களின் மனச்சிறைக்குள் அடங்கிக் கிடக்கும் அந்தக் கொடூர நினைவுகளை எங்கள் இனத்திற்கு அறியக்கொடுப்பது வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

22.03.2001 வெள்ளிக்கிழமை மாலை 5.00 மணி படுவானில் சூரியன் விழுந்துகொண்டிருந்தாலும் பங்குனிப் புழுக்கம் குறைந்து விடவில்லை.

கொக்கட்டிச்சோலையிலிருந்து மகிழடித்தீவுக்கு வந்திருந்தேன். மகிழடித்தீவுச் சந்தி கொடூர படுகொலைகளால் மகிழ்வை இழந்து போய்க்கிடந்தது. சந்தியின் அருகே கிறிஸ்தவ தேவாலயமொன்று. சிலுவை சுமந்த யேசுவின் முன்னாலேயே இருபெரும் படுகொலைகள் அரங்கேறிவிட்டன. தேவாலயத்தினருகே வசதிகள் பலகொண்ட வைத்திய சாலையொன்று இருந்தது, ஆனால் இரும்புப் பூட்டுக்கள் நாலைந்தினால் கம்பிக்கதவுகள் இழுத்துப் பூட்டப்பட்டிருந்தன. டாக்டர்கள் யாரும் இங்கு வந்திருந்து வைத்தியம் செய்யத் தயாரில்லை. படுகொலைகள் நடந்து ஒரு தசாப்தம் கடந்திருந்தாலும் அந்தக்

கொடூர நினைவுகள் உயிரை இன்னும் விரட்டிக் கொண்டே யிருப்பதை அந்த வைத்தியசாலை காட்டியது. சந்தியில் நின்று பார்த்தால் பெரும் வயல்வெளியையும், வயல்வெளியைக் கடந்து மட்டுநகரின் எழு வான் கரையினையும்,படுவான்கரையினையும் பிரிக்கும் வாவியையும் துல்லியமாக காணலாம். எழுவான் கரையிலிருக்கும் மண்முனை இராணுவமுகாம் மகிழடித் தீவிலிருந்து ஒரு கிலோ மீற்றர் தூரத்திலயே இருந்தது. மகிழடித்தீவை நோக்கி அவர்கள் வைத்திருக்கும் பீரங்கிக் குழல்கள் இன்னும் கொலைப் பசியோடுதான் இருக்கின்றன.

மகிழடித்தீவு சந்தியிலிருந்து சில நுாறு மீற்றர் தூரத்தில் அமெரிக்காவின் நிதியுதவித் திட்டத்தோடு உருவான இறால்ப் பண் ணைத் திட்டத்தின் எச்ச சொச்சங்கள் சில தெரிந்தன. 1987ம் ஆண்டு, தைத்திங்கள், 28ம் நாள் இறால்ப் பண்ணை தமிழ் மக்களின் இரத்தப் பண்ணையாக மாறியநாள். தை பிறந்தால் வழி பிறக்குமென்றிருந்த நாளில் கொடும்கொலைகள் நடந்துபோனது. வாய்பேசமுடியாது, கண்ணீரால் மட்டும் கதைபேசி நிற்கும் பல விதவைகளை உருவாக்கி விட்ட நாள். இன்றும் இன்னும் வாய்விட்டு அழுதால் கொல்லப்பட்டு விடுவோம் என்று அஞ்சிநடுங்கும் நிலையை உருவாக்கிய நாள்.

உலகப் பொலிஸ்க்காரன் எனச் சொல்லப்படும் அமெரிக்காவின் நிதியுதவியோடும், கண்காணிப்போடும் இயங்கிய இறால்ப்பண்ணையில் 135 தமிழ்மக்களின் குருதிச்சேறுபடிந்த துயரம் ஏன் வெளியுலகுக்குத் தெரியவில்லை? ஏன் தெரிவிக்கப்படவில்லை? இந்தக் கேள்வி மனதில் எழுந்துநிற்க, செல்லத்துரை - ரவிநாதன் ஆசிரியரின் வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்தேன்.

இறால்ப் பண்ணைப் படுகொலையில் தப்பிவிட்ட ஒரு சிலரில் இவரும் ஒருவர். அன்று இறால்ப் பண்ணையின் இரவுநேரக் காவலாளியாக கடமைபுரிந்தவர். கொலை நடந்த அன்று பகல் நேரக்காவலாளியாக மாற்றம் பெற்றிருந்தார். கொலைத் தாண்டவத்தின் ஒரு பகுதிக்குள் சிக்கித்தடுமாறி தப்பித்துக்கொண்ட இவரிடம் அந்தநாள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டேன்.

'நான் அதிகாலையிலேயே வேலைக்குப் போக வெளிக்கிட் டேன். வெளிக்கிடேக்க ஒருநாளும் இல்லாத மாதிரி ரெண்டு மூண்டு கெலி சுத்திச்சுத்தி அடிச்சுக் கொண்டிருந்தான். ஏதோ நடக்கப் போகுதெண்டு தெரிஞ்சிட்டது. இறால் பண்ணையை நோக்கி ஓடினேன். ஆம்பிளைங்க கனபேர்பண்ணைய நோக்கி ஓடிவந்தாங்க. வெள்ளக் காரன்ர பண்ணதான் எதுவும் செய்ய மாட்டானெண்டு எல்லாருக்கும் நம்பிக்கை. முதலும் ரெண்டுதடவை இப்பிடி சுத்தி வளைச்சு பிடிச்சு விசாரிச்சிட்டு விட்டிருந்தான். அதால, அந்த நம் பிக்கையில ஓடினம் சந்தியில பவல் வாகனம் வந்து நிண்டுது. அதில இருந்து ஆமி குதிச்சுக் குதிச்சு ஓடிப்போய் வீதி ஓரத்தில பதுங்கினாங்க.

முதல் முதல் STF எப்பிடி இருப்பாங்க எண்டதை அண்டைக் குத்தான் பாத்தம். வீதி ஓரத்தில பதுங்கி இருந்தவங்க எல்லாருமே இறால்பண்ணையை நோக்கித்தான் துப்பாக்கிய நீட்டியிருந்தாங்கள். ஒருத்தன் எழும்பி நம்மள நோக்கி துவக்க நீட்டினபடி வந்தான். இதப் பார்த்தவுடனேயே எங்களோட நிண்ட ரெண்டுமூண்டுபேர் குனிஞ்சுகொண்டு தண்ணீக்கால மெதுமெதுவாய் ஒடினாங்க. 'அம் பிகைபாதம், ஓடாதேங்கோ. ஓடினா எல்லாரையும் சுடுவான். திரும்பி வாருங்கோ' என மெதுவாய் கூப்பிட்டம். திரும்பி வந்தாங்க. வரேக்க முகமெல்லாம் ஒருமாதிரியா மாறிட்டுது.

முதலைக்குடா, முனைக்காடு, மகிழடித்தீவு, அம்பிளாந்துறை என எல்லா இடங்களிலுமிருந்து வந்தவங்களும் இதுக்க பட்டிட்டாங்க. வயல்வேலையில நிண்டிட்டு வீட்டுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்த நாராயணப்பிள்ளை திரும்பி பண்ணைக்குள்ள ஓடிவந்தார். முதல் வெடி அவருக்குத்தான் விழுந்தது. அவர் நல்ல வாட்டசாட்டமான மனுசன். முறுக்குமீசையும், எழும்பின தோற்றமும், நல்ல பலசாலி. மூண்டு ஆமி நாங்க நிக்கிற இடத்துக்குவந்திட்டான்.

வந்து எல்லாரையும் ஒரு இடத்துக்கு வருமாறு கத்திக்கூப்பிட்டான். எல்லாரும் நடுங்கிக்கொண்டு நிற்க ஒரு சூடு சுட்டான். உடன் கும்மியா நிண்டவங்க எல்லாம் சிதறினாங்க. நான் என்ன செய்தணெண்டா, றால்பண்ணைக்குள்ள கிடந்த சின்னச் சின்னக் கொட்டில்களோட மெதுமெதுவா மறஞ்சு ஓடினன். தெய்வநாயகமெண்ட இளைஞனும் எங்களுக்கு முன்னால ஓடினவர். திடீரண்டு ஒரு வெடிச்சத்தம். அவருக்கு என்ன நடந்ததெண்டு தெரியாது. நான் உடன தண்ணிபாயிற வாய்க்காலுக்க படுத்திட்டன். எனக்கு முன்னால நேசதுரை எண்ட இளைஞனும் வாய்க்கால் பக்கம் பதுங்கிட்டாங்க, அவன் என்ன செய்தானெண்டா, ஒடினபக்கமா பவல் வாகனத்த. திருப்பிவிட்டிட்டு அடிக்கத் தொடங்கிட்டான். இஞ்சால குரு விக் காவலுக்கு வந்த சின்னப் பெடியங்களையெல்லாம் சுட்டுச்சுட்டுப் போடுறான். பாவம், கஸ்ரத்தில காலேலையே இறாலை காக்காய் துாக்காமல் பாதுகாக்கிறதுக்கு வந்து நிப்பாங்க. காக்காய் காவலுக்கு வந்தா ஏதாவது கிடைக்குமெண்டு வேளைக்கே வந்திடுவாங்க. அவங்கள் எல்லாம் சுட்டுச்சுட்டுப் போட்டாங்க.

நான் போட்டிருந்த உடுப்பெல்லாத்தையும் களட்டிட்டு தலையைத் தூக்கிப் பார்க்கிறதும், ஓடுறதும், படுக்கிறதுமாய் கண்ணாக் காட்டைநோக்கி ஓடினன். கண்ணா ஓரமாய் ஓடீட்டிருக்கும்போதே சூட்டுச் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் பண்ணைப்பக்கம் சத்தத்தை காணல்ல. திரும்பிப் போய்ப் பாப்பமென்று யோசிச்சன், திரும்பி வரேக்க, தம்பி, உங்கால போகாத. பண்ணேல நிண்ட எல்லாரையும் சுட்டிட்டாங்க என சொல்லித் தடுத்தார் ஒரு முதியவர். நான் ஓடினதுக்கு காரணம், ஏற்கனவே நான் ஆசிரிய நேர்முகப் பரிட்சைக்குப் போகும்போது கரடியனாத்து காம்பில மறிச்சு என்ர இறால்ப் பண்ணை அடையாள அட்டையை பறிச்சிட்டாங்கள். நேர்முகப் பரிட்சை முடிஞ்சு திரும்பி வரேக்க கரடியனாத்தால வாற பயத்தில, புல்லுமலையில் பஸ்சால இறங்கி, நடந்து வந்தனான். அடையாள அட்டை இல்லாத பயத்திலதான் ஓடினனான். கிடந்திருந்தா, நானும் பட்டிருப்பன். இறால்ப் பண்ணைப் படுகொலையில் மகனையும் மருமகன் இருவரையும் பறி கொடுத்து விதவையாய் ஏழைக் குடிசைக்குள் வாழும் திருமதி தம்பிப்போடி-ஞானம்மாவை அவரது வீட்டில சந்திச்சுக்கேழுங்கோ என ரவிநாதன் ஆசிரியர் அன்றைய நாளின் ஒரு பகுதியை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தார்.

இந்தக் கொலை முழுவதையும் முடியும்வரையும் நிண்டு பார்த்துத் தப்பினது றைவர் செல்லத்தம்பியண்ணன் மட்டுந்தான். அவங்களிட்ட கேட்டாத்தான் இந்தக்கொலைபற்றி முழுமையாய் அறியலாம் என ரவிநாதன் ஆசிரியர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது, 'நம்மட அண்ணன் ஓராளும் இதில பட்டுத் தப்பினவங்க. இதைப்பாத்த அதிர்ச்சியில நாலஞ்சு நாளாய் மூளை குழம்பி இருந்தவங்க. அவங்களிட்ட கேட்டாலும் சொல்லுவாங்க' என கணபதிப்பிள்ளை மோட்சமலர் என்ற முன்பள்ளி ஆசிரியர் கூறினார். இவ்வாசிரியர் இறால்ப்பண்ணைப் படுகொலையிலும், மகிழடித்தீவு, அரசடியில் நடந்த படுகொலையிலும் தப்பியவர்களில் ஒருவர். 1991ம் ஆண்டு மகிழடித்தீவு படுகொலையில் சூட்டுக் காயங்களோடு உயிர்தப்பியவர்.

இறால்ப்பண்ணைப் படுகொலையில் மகனையும், மருமகனையும் பறிகொடுத்து விதவையாய் ஏழைக்குடிசைகளுக்குள் வாழும் திருமதி.தம்பிப்போடி ஞானம்மாவை அவரது வீட்டில் சந்தித்து உரையாடினேன். 'மகன், காலேல குளிச்சிட்டு பள்ளிக்குப்போக வெளிக்கிட்டான். துறைக்கு அங்கால கல்லடி சிவானந்தாக் கல்லூரியிலதான் A/L படிக்கிறவன. அவனோடு படிக்கிற இன்னோரு பொடியன் வந்தான். அவனோடு சைக்கிள்ள தொத்திட்டு மகனும் போய்த்தான். போய்த்து இடையில திரும்பிவந்து சொன்னான், 'துறைக்கு அங்கால கொமாண்டோஸ் நிக்கிறான், திரும்பிப் போங்கோ எண்டு திரும்பி அனுப்பீட்டாங்கம்மா' என சொல்லீட்டிருந்தான். அப்ப, மகள் வந்து சொன்னாள் 'அம்மா எல்லாரும் இறால் பண்ணைப்பக்கம் போறாங்க, தம்பியையும் அவங்களோட அனுப்புவம்' என சொல்ல 'மாமா நிக்கிறார்,அப்பா நிக்கிறாரு, அந்தா, சீனியப்பா நிக்கிறாரு. எல்லாரும் நிக்க நான் மட்டும் போகல்ல' என மகன் மறுத்திட்டான். என்னண்டாலும் செய்யுங்கோ எண்டு சொல்லிட்டு நிக்க சந்தியில இருந்து நாலு கொமாண்டோஸ் இஞ்சநோக்கி வாறாங்க, வந்தவங்க

வளவுக்க உள்பட்டு, குசினிக்க புகுந்து கதவோட மறஞ்சுநிண்டதங்கச்சிட புருசன புடிச்சிட்டு வெளியில கொண்டு வந்தாங்க. பிள்ளையை தூக்கிவச்சிருந்த மகளாரின்ர புருசனை 'அடே குழந்தயை கீழபோட்டிட்டுவா' என அதட்டி அவரையும் மகனையும் கூட்டீட்டு ஒழுங்கையால போனாங்க. பின்னால அழுதிட்டு ஓடினன்.

ஒழுங்கையால வந்த மூண்டு கொமாண்டோஸ் மற்ற மகளையும் புருசனையும் பிடிச்சிட்டு வந்தான். ரெண்டு மருமகனையும், மகனையும், தம்பியையும் சேத்து நாலுபேரையும் கொண்டு போனான்.

பின்னால அழுது கொண்டு ஓடின எங்கள் சுட்டுப் போடுவம் திரும்பி ஒடுங்க' என வெருட்டி துப்பாக்கியை நீட்டினான். சந்திக்கு கொண்டு

போகும்வரை பின்னாலேயே ஓடினம். சந்திக்கு போனதும் தங்கச்சீட

புருசன ரைக்ரரில ஏத்தினாங்க (மயில்வாகனம்) ஏத்தின உடனேயே

தலேல வெடி விழுந்தது. பின்னாடி அடுத்த தங்கச்சியோட புருசன

(கனகசூரியம்) பண்ணப் பக்கம் கூட்டீட்டு போய் அங்க இருந்த

ரயர்கள உருட்டீட்டு வாறதப்பார்த்தம். மகனை சந்தியில வேதக்கோயிலுக்கு முன்னால இருத்தி வச்சிருந்தாங்க, ரயரை உருட்டீட்டு வந்ததுதான் தெரியும். மறுகா என்ன நடக்கு தெண்டு தெரியேல்ல.

வெடிச்சத்தம் கேக்குது, நான் ஓடிட்டுப்போய் கோயிலுக்குப் பக்கத்து

வேலியால எட்டிப்பார்த்து கத்தி அழுதன். என்னோட நிறையப்

பேரின்ர தாய்மாரெல்லாம் நிண்டு கத்தினாங்கள். மழைதூறீட்டிருந்தது. இறால்குளத்துக்க சுட்ட வொடியெல்லாத்தையும் வச்சிருந்த

ஆக்கள் கூட்டிட்டுப் போய் தூக்கிவந்து மெசின் பெட்டிக்க அடுக்கறாங்கள். கொஞ்ச கொமாண்டோஸ் அடுக்கின வொடிக்குமேல

மிரிச்சி உழக்கி நடக்கிறாங்க, மறுகாப்பாத்தா நம்மடமகன மெசின்

பெட்டியில ஏத்திறாங்க. முதுகுப்பக்கமா தெரியுது. முதுகுப் பக்கம்

திரும்பச் சொல்லீட்டு வச்சான் வெடியொண்டு. நான் வீரிட்டு கத்தீட்டு

ஓடினன். 'என்ர மகன சுட்டிட்டாங்க. பனமரம் போல என்ரபிள்ளை

விழுந்ததைப்பார்த்தன். என ஒப்பாரி வச்சு அழுதாள் (மகன் தில்லைநாதன்). என்ர மகன், இரண்டு மருமகன், தம்பி நாலு பேரையுமே சுட்டிட்டாங்க' என சொல்லிவிட்டு சேலைத்தலப்பால் கண்ணீரைத்துடைத்துக் கொண்டாள். விதவைகளாய் நிற்கும் இவரது மகள்

இரண்டு பேரின் அருகேயும் அவர்களது பிள்ளைகளும் கண்கலங்கி நின்றனர். ஞானம்மாவின் கணவரும் இறந்துவிட்டதால் மூன்ற விதவைகள் நொந்து, வெந்து வெம்பி அழுதபடி வாழும் மாறாத வடுவினை அந்தப்படுகொலை உருவாக்கிவிட்டது.

'இறால்பண்ணைப் படுகொலையின் முழுமையும் கண்டு தப்பிய ஒரேயொரு உயிர், றைவர் செல்லத்தம்பியண்ணதான்' என மகிழடித்தீவில் யாரைக்கேட்டாலும் வியப்போடு கூறினர். அவரிடம் இந்த உண்மைகளை அறிந்திட விரும்பி அவர்முன்னே ஆவலோடு அமர்ந்தேன். உழைத்துழைத்து வலுவேறிப்போன உடற்கட்டு. முதுமையிலும் ஒரு கம்பீரம் இவரிடம் தெரிந்தது.

'நான் வழக்கமாய் இரவிலேயும், பகல்லேயும் வேலை செய்யிறனான் தம்பி. சம்பவம் நடந்த அண்டைக்கு காலேல 5.30 மணிக்கெல்லாம் கப்பல் (கெலிகொப்டர்) சுத்திச்சுத்திப் பறக்கிறதும் போறதும் வாறதுமாயிருந்தான். நான் என்ன செய்தனெண்டால், இறால்பண்ணை ஒபீசுக்கு வந்தன். அப்ப ஒரேவெடிச்சத்தம் கேக்குது. கப்பல் அங்க போறதும் இஞ்ச வாறதுமாய் நிக்குது. நான் பண்ண வாகனத்தை எடுத்துக் கொண்டுபோய் நிக்கிற இடங்களில் நிப்பாட்டினன். நிப்பாட்டிப் போட்டு ஒபீசுக்கு வந்திட்டன். பேமனன்ரா வேலைசெய்யிறாக்களும் கசுவலா வேலைசெய்யிறாக்களும் சேந்து ஒண்டாய் நிண்டம். வெள்ளக்காரன்ர பண்ணேல வேலைசெய்யிற எங்கள் ஒண்டும் செய்யமாட்டானெண்ட நம்பிக்கையிலதான் நிண்டனாங்கள். அப்பிடி நிற்க, சந்திப்பக்கத்தால் வந்த கவச வாகனத்த எங்கட பக்கம் திருப்பி விட்டிட்டு கடகடண்டு அடிக்கத்துவங்கீட்டான். நாங்களெல்லாம் நிலத்தில விழுந்து படுத்திட்டம், நாங்கள் அண்டைக்குத்தான் கொமாண்டோசைக் கண்டோம். பெரிய பெரிய புள்ளிப் புள்ளி உடுப்போட மூண்டுபேர் நாங்க நிக்கிற இடத்துக்கு வாறாங்க. ஒரு 50 யார் துாரத்துக்கு வந்ததும், அடோ எல்லாம் வெளியில வா எண்டு சொல்லி படபடெண்டு மேலே சுட்டான். கொச்சத்தமிழில அவன் கூப்பிட்டது எங்களுக்கு விளங்கினதால வெளியில நிரையாய் வந்து நிண்டம். கிடுகிடெண்டு எல்லாரும் நடுங்கத் தொடங்கீட்டம் நடுங்கின நடுக்கத்தில எல்லாற்ற கால்களும்

சேத்தில மெது மெதுவாய் புதஞ்சுகொண்டிருந்தது.

அவன் வந்தவரத்தில் கம்பியப்பிடிச்சு இழுத்தான். பதினொரு பட்டு கம்பி அடிச்சிருந்தது. ஆனால் கட்டை இறந்து போச்சுது. அவன் இழுத்த வேகத்தில கட்டபெயர்த்திட்டு வந்து அவன்ர தலையில அடிச்சிட்டுது. நெத்தியில சின்ன காயம் வந்து ரத்தம் ஒடிச்சுது. அவனுக்கு அதுவும் நல்லா ஏறிச்சுது, அடே அடு அடு எண்டு ஏதோ கேட்டான். நமக்கு ஒண்டும் விளங்கல்ல. கருணா சொன்னான் குறடு இருக்குதா எண்டு கேட்கிறான் எனக் கூறிவிட்டு, குறட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்து குடுத்தான். ரெண்டுவரி கம்பியை வெட்டிப்போட்டு அடோ எல்லாம் ரைக்ரரில ஏறு ஏறு என சொல்லிக் கொண்டே படபடெண்டு சுட்டான். எல்லாரும் உடன பாஞ்சு ஏறிட்டம். 'ஆர் றவைர் ஏறு எடு ரைக்ரரை' எண்டதும், நான் பாஞ்சு ஏறி ரைக்ரரை எடுத்தன். அப்ப பாத்தன் எங்கட கொக்கட்டிச்சோலை கந்தையா டொக்டரையும் அவரின்ர மகனையும் கண் தெரியக் கூடியதாய் முகத்தை மூடிக் கட்டிக்கொண்டு கூட்டிட்டு வந்திருந்தாங்கள். அவர் பிசாமா சாறத்தால இழுத்து கொடுக்கு கட்டியிருந்தார். ரைக்ரரோட பண்ணைல் இருந்த நம்ம இருபத்தேழு பேரையும் சந்திக்கு கொண்டு வந்தாங்கள். டொக்ரரின்ர மேலெல்லாம் ரத்தம் வழியுது. அவர் விம்மி விம்மி அழுதார். எல்லாரையும் ரைக்ரரால இறங்கி கவசவாகனத்தின்ர ரயருக்கு நேரே வரிசையாய் இருக்கச் சொல்லீட்டு, எல்லாரும் கண்ண இறுக்கி மூடுங்கோ எண்டு எண்டு சொன்னான். இறுக்கி மூடுன உடனே கவசவாகனம் இரஞ்சுது. எல்லோருக்கும் மேலால ஏத்தப் போறானெண்டு தெரியுது. அப்ப, 'அடோ ஆரது றவைர்' எண்டு கூப்பிட்டான். ரயருக்கு அருகில இருந்த நான் எழும்பினன். எல்லாற்ற சேட்டிலேயும் வெள்ளைக் காரண்ட ஐரென்ரிக்காட் குத்தியிருந்தது. அதையெல்லாம் அவன் பாக்கேல்ல. நம்மட கொக்கட்டிச்சோலை வைரமுத்தரும் இன்னொருவரும் கையெடுத்து கும்பிட்டாங்க. அவன் தூசணத்தால பேசிப்போட்டு காலால அடிச்சான். பிறகு, இரண்டு மூண்டு பேர கூட்டிக்கொண்டு போய் எங்கட பண்ணேல் கிடந்த ஒம்பதிஞ்சி பம் மொண்டத் தூக்கச் சொன்னான். சாதாரணமா எட்டுப்பேர் சேந்துதான் அதை தூக்கிறனாங்கள். ஆனால் அண்டைக்கு விழுந்த அடியில

வயதுபோன ஒரு ஐயா தனியவே தூக்கினாரு. அதைவிட, அங்க கிடந்த தங்களுக்கு தேவையான சாமானெல்லாத்தையும் தூக்கி ஏத்தச் சொன்னான். மாறிமாறி அடியும் உதையும் விழுந்தது. சுடப் போறானெண்ட பயத்தில் அடி உதை நோவொண்டும் தெரியேல்ல. எல்லாத்தையும் ஏத்திக்கொண்டு திரும்பவும் சந்திக்குக் கொண்டு வந்தான். ஒரு கொமாண்டோஸ் வந்து என்ர தலைமயிரைச் சுத்திப் பிடிச்சு இழுத்தான். அப்ப எனக்கு நல்ல தலைமயிர் இருந்தது. அவன் செய்த சித்திரவதைக்குப் பிறகுதான் வேதினையில மயிரெல்லாம் கொட்டுப்பட்டுது. தலைமயிரைப்பிடிச்சு இழுத்து விழுத்திப் போட்டு சந்தி மதில்கரையோட இழுத்திட்டுப்போய் இருத்தினான். பிறகு வேறொருவன் ஏறி ரைக்ரரையும் கொண்டு முதலைக் குடாப் பக்கம் போறான். நம்மட பண்ணேல வேலைசெய்யிற இருபத்தியேழு பேரையும் ஏத்தீட்டுப் போனான். ஒரு பத்து நிமிசத்தில் படபடெண்டு வெடிகேட்குது. இஞ்ச சந்தியில நிண்டவங்கள் சுத்தியிருந்த வீடுகளுக்க புகுந்து அங்க இருந்தவங்களெல்லாரையும் பிடிச்சுக்கொண்டு வந்து சந்தியில இருத்தினான். கொஞ்சநேரத்தில ரைக்ரர் திரும்பி வந்து மண்முனையைப்பாக்க நிண்டுது. மழை பெய்திட்டிருக்கிறது. அமிர்தநாத்தெண்டு ஒரு பெடியன் பண்ணேல வேலைசெய்யிறவன். அவன கூட்டிட்டுப் போனான். படாரென்று ஒரு வெடி அவன்ர தலேல விழுந்தது. ரத்தம் சீறிப் பாயிற சத்தம் பெரிசாய் கேட்டது. அரைக்கண்ணால பார்த்தன். தலையில பாயிற ரத்தம் நிலத்தில் குழிபறிக்குது.

திடீரென்று பார்க்க, ரைக்ரரை யெடுத்துக்கொண்டுபோய் அன்றி மலேரியாவுல வேலை செய்யிற நம்மட சின்னப்பாதான் மயிலுப்போடியார். அவர் மாடு மேய்க்கப்போன மகனத்தேடி வந்திருக்கார். வேட்டியோட வந்த அவர கவேட்வாகனத்தால பளீரெண்டு ஒரு அடிஅடிச்சான். விழுந்திட்டார். அவரை ஏத்திறதுக்கு ரைக்ரரை கொண்டுபோனான். ரைக்ரரை கொண்டுபோய் திரும் பேக்க நொக் கடிச்சு நிண்டிட்டு. உடன றைவரை கொண்டுவா என ஒரு கொமாண்டோச அனுப்பியிருந்தாங்கள். ஏற்கனவே இருபத்தேழுபேரையும் சுட்டுப்போட்டு பெட்டீக்க அடுக்கி வச்சிருந்தான். நடக்கேக்க கால்ல ஏதோ பிசுபிசெண்டு ஒட்டுது. மெதுவாய் குனிஞ்சு பாத்தன். றோட்டு நீட்டுக்கு ரத்தம் படிஞ்சு போய்கிடக்குது. போய் மயிலுப் போடியாரையும் துாக்கிப்போட்டிட்டு ஸ்ராட் எடுத்துக் கொடுத்தன். ஸ்ராட் வந்தவுடன் சொன்னான், இறங்கிப் பின்னாலபோய் சவத்துக்கு மேல ஏறு எண்டு. நான் வீமில நிக்கிறனெண்டு ஏறிநிக்க, விட்டான் அடியொண்டு. தாங்கேலாமல் மற்றப் பக்கம் ஓடினன். மற்றப்பக்கமும் வந்து அடிச்சான். தாங்க முடியாமல் சவத்துக்குமேல ஏறிநிண்டன். நாராயணபிள்ள, கருணேஸ்சேர், குணேஸ், சௌந்தர் ராஜன், கந்தசாமி எல்லாரும் அழுதழுது சவத்துக்குமேல ஏறி இருந்தம். மதியம் 12 மணியைத் தாண்டீட்டுது, சந்தி மறைப்பில மெசினக் கொண்டுவந்து நிப்பாட்டீட்டான். தண்ணி விடாய்க்குதெண்டு கேட்டான், பக்கத்தில சோமர் எண்டவர் கடை வச்சிருந்தவர், அவ ரிட்ட ஒரு உப்புவிஸ்கற் பெட்டி வாங்கினான். 'ஏய், தண்ணி கொண்டு வா' என அவரை மிரட்டி தண்ணி எடுப்பிச்சான்.ஒரு உப்பு விஸ்கற்றும் ஒரு முரடு தண்ணியும் எல்லாருக்கும் தந்தான்.

ஒருமணி இருக்கும் 'டேய் எல்லாம் கண்ண முளி' என சொல்லேக்கயே ஒராளுக்கு ஒரு அடிவிழும். நீவா நீவா என விரலால காட்டி நாலுபேர கூட்டீட்டுப்போய் மெசின் பெட்டியில கிடந்த சவத்துக்குமேல ஏத்துவான். பளீர் பளீரெண்டு நாலுவெடி கேக்கும். மறுகா வருவான். 'டேய் கண்ணமுளி' எண்டு சொல்லி அடிவிழும். நீவா நீவா என நாலுபேரை அல்லது அஞ்சுபேரை கூட்டீத்துப் போவான். பளீர்ப் பளீரெண்டு நாலஞ்சு வெடிகேக்கும். அடுத்ததரம் வந்து டேய் கண்ணமுளி.... இப்பிடியாய் எடுத்தெடுத்துக் கொண்டு போய் சுட்டுக்கொண்டேயிருந்தான். 'ஐயா நாங்கள் வறுமைப் பட்டனாங்களய்யா, இரண்டு மூண்டு பிள்ளையளய்யா, தாயுமில்ல நாங்கதான் வளக்கிறமய்யா சுட்டிடாதீங்கய்யா' என பலர் கும்பிட் டார்கள். காலால் கும்பிட்டகைக்கு அடிச்சாங்கள் 'அடோ எங்களுக்கும் அப்பிடித்தாண்டா' என சொல்லிவிட்டு மறுபடியும் நீவா நீவா என நாலுநாலாய் கொண்டுபோய் சுட்டுக்கொண்டேயிருந்தாங்கள். பெட்டீக்க சவம் நிரம்பிட்டுது, பக்கத்தில மாக்கற் கட்டடமிருந்தது. அதுக்க கொஞ்சத்தை இழுத் துப்போட்டிட்டு திரும்பவும் சவத்துக்குமேல ஏத்தி ஏத்தி சுட்டாங்கள். பொழுதும் பட்டுக்கொண்டு வந்திட்டது. வாகனமொண்டு இரையிற சத்தமொண்டு கேட்டுது கொஞ்சநேரத்தில் அதில வாகன மொண்டு வந்து நின்றது. அடோ எல்லாம் கண்ணமுளி எண்டு சொன்னாங்கள். அப்ப பாத்தா கனக சூரியம் என்டவனையும் மகேஸ்வரன் என்டவரையும் கொண்டு போய் அவங்கட முடரை கொறட்டால நசிக்கிறாங்கள். துடிக்கதுடிக்க குறட்டால நசிச்சே அவங்களக் கொண்டாங்கள். கொடித்துவக்கு கொடித்துவக்கு எண்டு அவங்கட பெரியவன கூப்பிட்டாங்கள். வாகனத்தில வந்திறங்கின பெரியவன சென்விரட்ண என சொன்னாங்கள்.

சவத்த எல்லாம் பெட்டியில ஏத்தி அடுக்கினாங்கள். அடுக்கி தேடாகயிற்றால இறுக்கி இறுக்கி கட்டினாங்கள். மேல மேல உயரமாய் அடுக்கி நூற்றி முப்பத்தேழுபேரையும் ஏத்தி கட்டினாங்கள். நான் மெதுவாய் பின்பக்கத்தால நழுவி ஓடினேன். அடோ றைவர் வா எண்டு கூப்பிட்டு கேட்டது. நான் திரும்பி பார்காமல் ஓடிட்டன். மெதுவாக இருண்டதால என்ன அவங்களால காணமுடியேல்ல. சவத்தெல்லாம் எங்க கொண்டு போனாங்களோ தெரியாது. அப்படியே போய் கல்ச்சேனையில் புதிதாய் ஒரு காம்ப்போட்டிட்டு இருந்தாங்கள். சவத்தையெல்லாம் எங்க தாட்டாங்கள், எங்க எரிச் சாங்களெண்ட தெல்லாம் இண்டைக்குவரைக்கும் யாருக்குமே தெரியாது. முதல்முதல் கொமாண்டோசின்ர சித்திரவதையை அண்டைக் குத்தான் கண்டம். அவங்களைப்போல கொலைக்காரப் பாவியள் எங்கேயுமில்ல மகன்' எனச் செல்லத்தம்பியண்ணன் சொல்லும் போது உடலெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது. பதின்நான்கு ஆண் டுகள் மறைந்துபோனாலும் அவரது வியர்வையும் நடுக்கமும் அந்த கொடூர கொலையிலிருந்து அவரது உள்ளம் விடுபடவில்லை என்பதைக் காட்டியது.

-மணலாறு விஜயன்.

-மௌனப்புதைகுழிக்குள் 1.

தொகுப்பு: தமிழரசன் அப்துல்காதர்