அறத்தமிழ்

அன்பு மொழி..

அமைதி மொழி..

இரக்கத்தின் மொழி ..

அன்பு மொழி :

சங்க இலக்கியத்தில் 'அன்பு' என்பது அகவாழ்க்கையின் (காதல்) அடிப்படையாகவும், புறவாழ்க்கையில் (சமூகம்) சுற்றத்தாரோடு கூடி வாழும் பண்பாகவும் போற்றப்படுகிறது.

 "அன்பின் வழியது உயிர்நிலை"

   — திருவள்ளுவர் (திருக்குறள் - 8)

 தமிழரின் அறக்கோட்பாட்டின் உச்சம் இது. அன்பு இருக்கும் உடம்பில்தான் உயிர் இருக்கிறது; அன்பு இல்லாத உடம்பு வெறும் எலும்பும் தோலும் போர்த்திய பிணமே ஆகும். என்பது வள்ளுவர் வாக்கு.

 "யாமே பிரிவு இன்று இயந்து துவரா நட்பின்

   இருதலைப் புள்ளின் ஓருயிரம்மே"

   — கபிலர் (அகநானூறு - 12)

நாமோ பிரிவில்லாமல் இயைந்த, வெறுப்பில்லாத நட்பைக் கொண்டவர்கள். இரண்டு தலைகளையும் ஒரே உயிரையும் கொண்ட பறவையைப் போன்றவர்கள் நாம். இது தலைவன்-தலைவி அல்லது தோழமையின் ஆழமான அன்பைக் குறிக்கிறது.

செம்புலப் பெயல் நீர்போல்

 "அன்புடை நெஞ்சத் தாம்கலந் தனவே"

  (குறுந்தொகை - 40)

செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழைநீர் போல, அன்புடை நெஞ்சம் உடைய நாம் ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்துவிட்டோம்.

அமைதி மொழி:

சங்க காலத்தில் போர்கள் மலிந்து காணப்பட்டாலும், புலவர்கள் அமைதியின் அவசியத்தையும், போரினால் வரும் அழிவையும் மன்னர்களுக்கு எடுத்துரைக்கத் தவறவில்லை.

"ஆவும், ஆன் இயற் பார்ப்பன மாக்களும்,

   பெண்டிரும், பிணியுடையீரும், பேணித்

   தென் புல வாழ்நர்க்கு அருங் கடன் இறுக்கும்

   பொன் போல் புதல்வர்ப் பெறாஅதீரும்,

   எம் அம்பு கடி விடுதும், நும் அரண் சேர்மின்"

   — நெட்டிமையார் (புறநானூறு - 9)

போர் தொடங்குவதற்கு முன், பசுக்கள், அந்தணர்கள், பெண்கள், நோயாளிகள், மற்றும் தென்புலத்தார்க்கு (சடங்குகள்) கடன் செலுத்தக் கூடிய புதல்வரைப் பெறாதவர்கள் ஆகியோர் பாதுகாப்பான இடங்களுக்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள். இது போரிலும் கடைபிடிக்கப்பட்ட அறத்தையும், எளியோர்க்கு அமைதியை விரும்பிய பண்பையும் காட்டுகிறது.

"கெட்ட போரிடும் உலகத்தை வேரோடு சாய்ப்போம்"

இது பாரதிதாசனின் வரி, சங்க இலக்கியம் அல்ல. எனினும், சங்க காலப் புலவர்கள் போரைத் தடுக்க முயன்ற மனநிலையை இது பிரதிபலிக்கிறது.

 "வல்லார் ஆயினும், வல்லுநர் ஆயினும்

   புகழ்தல் உற்றோர்க்கு மாயோன் அன்ன

   கடிமரம் தடிதல் ஓம்பு நின் நெடுநல் யானைக்குக் கந்து ஆற்றாவே"

   — காரிக்கண்ணனார் (புறநானூறு - 57)

 புலவர் காரிக்கண்ணனார், சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவன் மற்றும் பாண்டியன் வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதி ஆகிய இரு பேரரசர்களையும் ஒன்றாகக் கண்டு, அவர்கள் பகைமை பாராட்டிப் போரிடக் கூடாது என அறிவுறுத்தி அமைதியை நிலைநாட்டுகிறார்.

இரக்கத்தின் மொழி:

பிற உயிர்களின் துன்பம் கண்டு வருந்துதலும், உதவி செய்தலும் தமிழ் இலக்கியத்தில் மிக முக்கிய அறமாகக் கருதப்படுகிறது.

"உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே"

   — குடபுலவியனார் (புறநானூறு - 18)

பசி என்று வந்தவருக்கு உணவு கொடுத்தவர், அவருக்கு உயிரைக் கொடுத்தவருக்குச் சமமாவார். இது ஈகை மற்றும் இரக்கத்தின் உச்சக்கட்ட அறம்.

 "நல்லது செய்தல் ஆற்றீர் ஆயினும்,

   அல்லது செய்தல் ஓம்புமின்"

   — நரிவெரூஉத்தலையார் 

(புறநானூறு - 195)

உங்களால் பிறருக்கு நன்மை செய்ய முடியாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; ஆனால், தீமை செய்யாமல் இருங்கள். இதுவே உலகிற்குக் காட்டும் அடிப்படை இரக்கம்.

 "வாடினேன் வாடி"

   — இது வள்ளலார் பிற உயிர்களின் வாட்டத்தைக் கண்டு வருந்தும் சங்க கால மனநிலையின் தொடர்ச்சி.

"சேற்று நிலை முனைஇய செங்கண் காரான்...

   தண்ணென் கானல் தமியள் ஏகும்

   நம் காதலரே"

   — (ஐங்குறுநூறு - 140)

தலைவன் பிரிந்து சென்ற நிலையை நினைத்து, தலைவி படும் துன்பத்தைக் கண்டு தோழி இரங்குகிறாள் (வருந்துகிறாள்). 'இரங்கல்' என்பது நெய்தல் திணையின் உரிப்பொருள், இதுவே இரக்கத்தின் மொழியாகும்.

இறுதியாக .....

சிறந்தவற்றுள் எல்லாம் சிறந்தன்று,

பெருமையான் எய்தியக் கண்ணும், சிறுமையை

உள்ளுதல் வல்லா அகம்"

— நக்கீரர் (புறநானூறு - 56)

​ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய பதவியையோ பெருமையையோ அடைந்தாலும், பிறரைத் தாழ்வாகப் பார்க்காமல் பணிவோடு இருக்கும் பண்பே சிறந்த அறமாகும்.

தமிழ்நாட்டில் நடந்த மிகப்பெரிய விபத்தில் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்தவர்களுக்கு தமிழ் என்றால் என்னவென்று தெரியும்?  நாம் இதை கேள்வி கேட்டால் -தமிழ் தெரியாது போடா!  என்று # போட்டாலும் போடுவார்கள் சுயசிந்தனையற்ற மாக்கள் கூட்டம்.

-தமிழரசன்அப்துல்காதர்.