வருகிறோம்......
~~~~~~~~~~~~
புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு ஜீப் ஒன்று வேகமாகச் சென்றது. “இது நம்மடை பொடியளின்ரை ஜீப்" சங்கக் கடைச் சந்தியில் நின்ற செல்லத்துரையர் முகத்தில் பெருமிதம் மலரக் கூறினார்.
"முந்தியெல்லாம் ஜீப்பைக் கண்டால் ஒரு சனம் சந்தியிலை நிக்குமே? இப்ப சந்தோசத்திலை கையைக் காட்டிறம். செல்லத்துரை அண்ணர் கதைசொல்ல ஆரம்பித்தால் ஒரு நாடகத்தையோ, திரைப்படத்தையோ பார்ப்பது போன்ற சுவாரஸ்யம் இழையோடிக் கொண்டிருக்கும். பல சமயங்களில், எப்பொழுதும் கையிலிருக்கும் தினசரிப் பத்திரிகையின் செய்திகளின் விளக்கவுரையாகவும் அமைந்து விடுவதுண்டு.
வயது அறுபதைக் கண்ட செல்லத்துரையர் தீவுப் பகுதியிலிருந்து விவசாயம் செய்வதற்காக முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பே கிளிநொச்சியில் வந்து குடியேறியவர். தீவுப்பகுதியின் வரண்ட மண்ணிலேயே வெங்காயமும், புகையிலையும் விளைய வைத்த செல்லத்துரையருக்கு இரணைமடு நீர் பொங்கிப் பாயும் கிளிநொச்சி அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்ததில் ஆச்சரியப்பட எதுவுமேயில்லை.
தொழில் தேடி இந்த மண்ணுக்கு வந்த செல்லத்துரையர், இதையே சொந்த மண்ணாக்கிக் குடும்பத்துடன் இங்கேயே குடியேறி விட்டார். அதனால் தான் போலும் அவர் அடிக்கடி "டேய், நான் கிளிநொச்சியை உருவாக்கினதிலை ஒருத்தனடா!" என்று கைமுஷ்டியை உயர்த்திப் பெருமையுடன் சொல்லிக் கொள்வார்.
தூரத்தே தள்ளாடியபடியே வந்து கொண்டிருந்த பால சுந்தரம் வாத்தியாரைக் கண்ட முருகேசு பதட்டத்துடன் செல்லத்துரையரிடம்," அண்ணை, வாத்தி வருகிது."
நிமிர்ந்து நோக்கிய செல்லத்துரையர், "ம்... வெறிபோலை கிடக்குது..." என்று இழுத்தார்.
முருகேசுவின் முகத்தில் வெறுப்புப் பொங்கி வழிந்தது.
"இவங்களுக்கெல்லாம் ஒரு வாத்தி வேலையும், அதிபர் பட்டமும், தாங்களும் அழிஞ்சு பள்ளிக்கூடத்தையும் குட்டிச்சுவராக்கிறாங்கள்."
செல்லத்துரையர் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சொன்றை விட்டார், "ம்... மனுஷியும், பிள்ளையளும் ஷெல்லடியிலை செத்ததிலையிருந்து மனுஷன் இந்தக் கோலம் தானே!"
"அதுக்கு உப்பிடித் தன்ரை மரியாதையை இழக்கிறதே ..?"
"உண்மைதான்... அநீதியாலை பாதிக்கப்படுகிறவை கவலைப்படுறதோடை நிண்டு விடினம். அநீதியை ஒழிக்கிற வழியைப் பாப்பமெண்டு யோசிக்கினையில்லை"
இந்த வார்த்தைகள் முருகேசுவின் மனதில் என்னவோ ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். முகம் ஒரு முறை திடீரெண்டு கறுத்துத் தெளிந்தது "செல்லத்துரை, நான் துணைப்படைப் பயிற்சிக்கு வர மறுத்ததை வைச்சு நீ குத்திக் காட்டுறாய் ?"
செல்லத்துரையர் மெல்லச் சிரித்தார், "பயந்தாலும், பயப்பிடாட்டியும் எதிரி தாற தொல்லை, தொல்லை தானே. ஆனால் நாங்களும் எங்கடை பிள்ளையளோடை கூட நிண்டால் பெலம் கூடின மாதிரியல்லே!"
"எனக்கேதேனும் நடந்தால் என்ரை பிள்ளை குட்டியை நீ பார்ப்பியே?", முருகேசு சற்று ஆத்திரமாய்க் கேட்டார்.
செல்லத்துரையர் மெல்லிய புன்னகையுடன் கூறினார். "இப்ப பிள்ளை குட்டியளெல்லே எங்களைப் பார்க்குதுகள். அதுகள் இல்லாட்டில் முந்தின காலம் மாதிரி ஜீப்பைக் கண்டிட்டு ஓட வேண்டியது தான்."
முருகேசுவுக்கோ செல்லத்துரையரின் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் தன்னைக் கிண்டல் செய்வது போலவே தோன்றியது. மெல்ல அவர் முகத்தில் கோபத்தின் சாயை படர்ந்தது.
"இன்னும் ஒரு மூண்டு மாதம் போகட்டும் உன்னோடை வாறனோ இல்லையோ பார்?"
"ஏன் இப்ப காலம் கூடாதே?"
"என்ரை மூத்தவளுக்கு இப்ப ஏழுமாதம். பேரப்பிள்ளையை ஒருக்கால் தூக்கிக் கொஞ்சிப் போட்டு... பிறகு பாரன்."
இவை வெறும் ரோஷத்தில் பிறந்த வார்த்தைகள் என்பது செல்லத்துரையருக்கு விளங்கும். ஆனால் அவர் மேற்கொண்டு எதுவுமே பேசவில்லை.
மாலை மங்கி இருள் பரவத் தொடங்கியது. வானத்தில் பறந்த பறவைகளின் ஓசைகள் அடங்கிவிட்டன. ஏதோ ஒரு பயங்கரத்தை எதிர்பார்ப்பது போல் வௌவால்கள் பறந்து மரக்கிளைகளில் மோதிச் சடசடத்துக் கொண்டிருந்தன. சூழல் இருளுள் கறுத்துக் கிடந்தது.
செல்லத்துரையரும் அவரது குழுவினரும், கண்களால் கரிய இருளைத் துழாவியவாறு காவற்கடமைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.
இப்பொழுதெல்லாம் செல்லத் துரையர் சுருட்டுப் பிடிப்பதில்லை. கள்ளுக் கொட்டிலில் மணிக்கணக்காகக் குந்தியிருந்து அரசியல் வியாக்கியானம் செய்வதைக் கூட விட்டுவிட்டார். முருகேசு கூட அவருடன் சகல விஷயங்களிலும் ஒத்துப்போகக் கூடிய நண்பர் தான். ஆனால் இந்தத் துணைப்படையில் இணைவதைப் பற்றிக் கதைத்தால் மெல்ல அவ்விடத்தை விட்டு கழன்று விடுவார்.
"முருகேசு. நல்லவன் ஆனால் பயந்தாங்கொள்ளி." ; இப்படி அவர் மனம் அசை போட்டது.
அன்று மிளகாய்க் கன்றுக்குப் பசளை போட்ட அலுப்பில் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த முருகேசு அண்மையில் எங்கோ விழுந்து வெடித்த ஷெல் சத்தத்தினால் திடுக்கிட்டு விழித்தார்
அவருக்கு முன்னாலேயே விழித்துப் பரபரத்துக் கொண்டு நின்ற மனைவி மனோன்மணி "ஆமி வெளிக் கிட்டிட்டாங்கள் போலை கிடக்குது." என்றாள் பயத்துடன்.
முன் தெருவால் சனங்கள் கையில் கிடைத்ததை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு அவசர அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். சமீபத்துக் கொண்டிருந்த ஷெல் சத்தங்களும், வெடியோசைகளும் அவர்கள் ஓட்டத்தைத் துரிதப்படுத்தின.
''வா! வா! நாங்களும் போவம்" முருகேசு பதட்டத்துடன் மனைவியைத் துரிதப்படுத்தினார்.
அவர்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு ஓடிய ஓட்டம் அடுத்த ஊர்ப்பாடசாலை வளவுக்குள் கால் வைத்த பிறகு தான் நின்றது. பாடசாலை ஏற்கனவே இடம் பெயர்ந்தவர்களால் நிரம்பி வழிந்தது.
"மனோன்மணி! பிள்ளையும் மருமோனும் என்னபாடோ தெரியயில்லை'' அப்பொழுது தான் அவர் மனதில் மகளின் வயிற்றில் வளரும் தனது பேரப்பிள்ளையின் நினைவு தோன்றியது.
"ஒருக்கால் சனத்துக்கை பாருங்கோ எங்களுக்கு முன்னாலை வந்தினமோ தெரியேல்லை" மனோன்மணியின் வார்த்தைகளில் ஒரு நம்பிக்கை இளையோடினாலும், நெஞ்சுக்குள் ஒரு நடுக்கம் இல்லாமல் இல்லை.
முதுரைமரக் கொப்புகளைக் கீழே தள்ளி விட்டு எட்டிப்பார்த்த பின்னிலவின் மங்கிய வெளிச்சத்தில் மகளையும், மருமகளையும் தேடிய முருகேசருக்குக் கவலைப்பட்டுக் குழம்புவதைத் தவிர வேறு வழியே இருக்கவில்லை. அவர்களைக் கண்டதாகச் சொல்லும் ஒரு மனிதஜீவன் கூட அந்தப் பெரிய கூட்டத்தில் இருக்கவில்லை.
கிழக்கு மெல்ல மெல்ல வெளிக்கின்ற அந்த நேரத்தில் தான் வெடிச் சத்தங்கள் ஒருவாறு ஓய்ந்தன .
நித்திரையின்மையால் சோர்ந்திருந்த கண்களை விட மூருகேசுவின் மனம் கூடுதலாகத் தொய்ந்து போயிருந்தது. ''மனோன்மணி, நான் ஒருக்கால் போய்ப்பார்த்துக் கொண்டு. வரட்டே?"
"இப்பதானே வெடிச்சத்தம் நிண்டிருக்கிது. கொஞ்சம் பொறுத்துப் போங்கோ!"
நடப்பது நடக்கட்டும் என்ற நினைவு எழும்பவே முருகேசு மனைவியிடம் எதுவும் சொல்லாமலே பாட சாலையை விட்டு வெளியே வந்தார் மனோன்மணியின் பிள்ளைப்பாசம், தடுக்க வேண்டும் என்று எழுந்த உணர்வை அப்படியே அமுக்கிவிட அவளும் அவர் போகும் பாதையைப் பார்த்தவாறே நின்று கொண்டிருந்தாள்.
குழம்பிய மனதுடன் தெருவால் நடந்து கொண்டிருந்த முருகேசுவின் கண்களில், தோளில் துவக்குகளுடன் சிலர் நடந்து வருவதைக் கண்டதும் நெஞ்சு ஒரு கணம் துணுக்குற்றது. சற்றுக் கூர்ந்து அவதானித்த பின்பு தான் அவர்கள் கட்டியிருப்பது சாரம் என்பதையும், முன்னால் வருவது செல்லத்துரையர் என்பதையும் அவரால் புரிந்து கொள்ளமுடிந்தது.
முருகேசு மெல்ல அவர்களை நெருங்கினார்.
"முருகேசு ! என்ன விடியக்கா ...?"
"அண்ணை! பிள்ளையையும் மருமோனையும் காணயில்லை"
"அவை பின்னாலை வருகினம்". செல்லத்துரையர் வார்த்தைகள் முருகேசுவின் வயிற்றில் பாலை வார்த்தன; "ஆமி வெளிக்கிடயுக்கை அவையாலை இஞ்சாலை வர ஏலாமல் மாட்டுப்பட்டுப் போச்சினை. எங்கடை தம்பியவை களையாமல் நிண்டு அடிபட்டு ஆமியைத் திருப்பிக் கலைச்சுப் போட்டினை! நாங்களும் தம்பியவையோடை பக்கத்திலை நிண்டு எல்லா உதவியும் செய்தனாங்கள்."
செல்லத்துரையர் முகத்தில் பெருமிதம் தோன்றியது. தன்னுடைய மகளையும், மருமகளையும், பிறக்கப் போகும் பேரப்பிள்ளையும் காப்பாற்றிய அவர்களைக் கையெடுத்துக் கும்பிட வேணும் போன்ற ஒரு உணர்வு முருகேசர் மனதில் தோன்றியது.
செல்லத்துரையர் தொடர்ந்தார். "பேரப்பிள்ளையைக் கண்டபிறகு தான் எங்களோடை வரப்போறனெண்டாய். தம்பியவையும், நாங்களும் இரவு ஆயுதமேந்தி அடிபட்டுத் திருப்பிக்கலையாட்டில் நீ எந்தப் பேரப் பிள்ளையைக் கொஞ்சியிருப்பாய்?"
முருகேசுவின் கண்களில் ஒரு புதிய ஒளி பிறந்தது. செல்லத்துரையரின், தோளில் கிடக்கும் துப்பாக்கியையும், தோளில் குறுக்காகத் நேசபாவத்துடன் பார்த்தார். அந்தத் தொங்கிய தோட்டாப் பட்டியையும் ஒரு வித துப்பாக்கி தன்னுடைய தோளில் ஏறுவதான ஒரு பிரமை தோன்றவே ஒடுங்கியிருந்த அவரது நெஞ்சு தானாகவே நிமிர்ந்தது.
-கிளிநொச்சி மூர்த்தி
-வெளிச்சம்,பங்குனி 1993.
தொகுப்பு : தமிழரசன் அப்துல்காதர்
No comments:
Post a Comment